De Vietnamese export van valse wimpers overtreft traditionele producenten: er ontstaat een nieuw mondiaal aanbodcentrum

De afgelopen jaren heeft zich een stille revolutie voltrokken in de mondiale kunstwimpersindustrie: Vietnam heeft de traditionele productiemachten ingehaald en is de grootste exporteur van valse wimpers ter wereld geworden. Volgens gegevens van de Vietnamese douane bedroeg de export van valse wimpers en aanverwante producten in 2023 $820 miljoen, een stijging van 35% op jaarbasis, waarmee de Chinese $780 miljoen en Zuid-Korea's $320 miljoen in dezelfde periode werden overtroffen. Deze verschuiving markeert een aanzienlijke herschikking in een markt die wereldwijd op 12,3 miljard dollar wordt gewaardeerd, wat vragen oproept over wat de opkomst van Vietnam drijft en de gevolgen daarvan voor de toekomst van de wimperproductie.

De drijvende krachten achter de Vietnamgolf

De opkomst van Vietnam is geen toeval; het komt voort uit een strategische mix van kostenefficiëntie, beleidsondersteuning en evolutie van de toeleveringsketen. Arbeidskosten blijven een hoeksteen: met minimumlonen die gemiddeld tussen de 180 en 220 dollar per maand liggen – 30% lager dan in de kustgebieden van China – biedt Vietnam fabrikanten een concurrentievoordeel in de arbeidsintensieve wimperproductie, waar handwerk nog steeds de top van de hoogwaardige producten domineert.

Het overheidsbeleid heeft dit voordeel vergroot. Het ‘Export Boost’-programma van de Vietnamese overheid, gelanceerd in 2020, biedt belastingvoordelen voor cosmeticafabrikanten en stroomlijnt de douaneafhandeling voor schoonheidsproducten. Industriële zones in de provincies Binh Duong en Dong Nai, op maat gemaakt voor de productie van cosmetica, herbergen nu meer dan 150 op wimpers gerichte fabrieken, compleet met on-site trainingscentra om werknemers bij te scholen in technieken voor het nauwkeurig aanbrengen van wimpers.

Even cruciaal is de integratie van Vietnam in een gelokaliseerde toeleveringsketen. Vietnamese producenten waren voorheen afhankelijk van geïmporteerde wimpervezels uit China, maar betrekken nu 60% van de grondstoffen in eigen land, dankzij investeringen in productiefaciliteiten voor synthetische vezels. Deze verticale integratie verkort de doorlooptijden van 45 naar 25 dagen, een belangrijk verkoopargument voor fast-fashion beautymerken die snelle levertijden eisen.

Kwaliteit, ooit een barrière, is een kracht geworden. Vietnamese fabrieken beschikken nu over EU REACH- en Amerikaanse FDA-certificeringen, waarbij 70% van de export zich richt op premiummarkten in Europa en Noord-Amerika. Merken als “LashViet” en “Saigon Lashes” hebben terrein gewonnen met hun dierproefvrije nertsalternatieven en aanpasbare ontwerpen, waarmee ze de perceptie uitdagen dat lage kosten gelijk staan ​​aan lage kwaliteit.

Gevolgen voor traditionele producenten

China en Zuid-Korea, lange tijd de vaste waarden van de industrie, reageren op de uitdaging van Vietnam. Chinese fabrikanten verleggen de focus naar hightech, geautomatiseerde productie voor luxe wimperlijnen, terwijl Zuid-Korea de samenwerking met K-beauty verdubbelt om merkloyaliteit te behouden. Toch vertoont het momentum van Vietnam geen tekenen van vertraging: de exportgroei van het land overtreft de jaarlijkse groei van 12% van de wereldmarkt, wat erop wijst dat het land niet alleen de bestaande vraag aanspreekt, maar ook nieuwe segmenten.

De weg voor ons

De dominantie van Vietnam wordt geconfronteerd met potentiële hindernissen, waaronder stijgende arbeidskosten naarmate de industrie groeit en de concurrentie om grondstoffen. Zijn wendbaarheid – geïllustreerd door de overstap naar milieuvriendelijke wimperlijmen en biologisch afbreekbare verpakkingen – positioneert het bedrijf echter om de volgende golf van industriële innovatie te leiden. Zoals een in Hanoi gevestigde fabrikant opmerkte: “We maken niet alleen wimpers; we bouwen een reputatie op als een betrouwbare, adaptieve partner voor wereldwijde schoonheidsmerken.”

Voor de mondiale wimpermarkt luidt de opkomst van Vietnam een ​​nieuw tijdperk van diversificatie in. Traditionele producenten moeten innoveren, terwijl merken en consumenten toegang krijgen tot meer keuzes – een bewijs dat aanpassingsvermogen, net als in het zakenleven, het ultieme accessoire is.