Tekorten aan grondstoffen dwingen Lash-merken om alternatieve vezels te onderzoeken

De valse wimperindustrie, een hoeksteen van de mondiale schoonheidsmarkten, worstelt met een ongekende uitdaging: tekorten aan grondstoffen. Jarenlang hebben merken vertrouwd op een handvol kernmaterialen – voornamelijk synthetische vezels zoals polybutyleentereftalaat (PBT), natuurlijke opties zoals zijde en soms mensenhaar – om producten te maken die duurzaamheid, flexibiliteit en esthetiek in evenwicht brengen. Sinds 2022 hebben verstoringen van de toeleveringsketens, geopolitieke spanningen en een stijgende vraag de toegang tot deze basisproducten echter onder druk gezet, waardoor fabrikanten en merken gedwongen zijn zich op alternatieve vezels te richten. Deze verschuiving is weliswaar uit noodzaak geboren, maar hervormt de prioriteiten op het gebied van productinnovatie en duurzaamheid in de hele sector.

De wortels van het tekort

De crisis komt voort uit een samenloop van factoren. PBT, het werkpaard van de productie van synthetische wimpers vanwege zijn hittebestendigheid en vermogen om krullen vast te houden, heeft de prijzen sinds 2021 met 35% zien stijgen, volgens sectorgegevens van de Synthetic Fiber and Filament Association. Deze piek houdt verband met tekorten aan gezuiverd tereftaalzuur (PTA), een belangrijke PBT-grondstof, veroorzaakt door een verminderde productie van Chinese chemische fabrieken als gevolg van energiebeperkingen. Ondertussen worden natuurlijke materialen zoals zijde, die worden gewaardeerd om hun lichtgewicht gevoel, geconfronteerd met tekorten in het aanbod als gevolg van klimaatgerelateerde verstoringen in de centra van de zijdeteelt (bijvoorbeeld de moessonvertragingen in India in 2023) en de stijgende vraag vanuit luxe mode, waardoor zijde wordt afgeleid van schoonheidstoepassingen. Deze problemen worden nog verergerd door het herstel van de post-pandemische schoonheid – waarbij de wereldwijde verkoop van valse wimpers in 2023 met 18% is gestegen, volgens Statista – waardoor de concurrentie om de beperkte middelen is versterkt.

Merken kiezen voor onconventionele oplossingen

Geconfronteerd met krappe voorraden experimenteren wimpermerken met drie brede categorieën alternatieve vezels, elk met unieke compromissen:

1. Biobased vezels

Op duurzaamheid gerichte merken lopen hier voorop en maken gebruik van plantaardige materialen zoals maïszetmeel, algen en cellulose. Het Amerikaanse merk Lashify heeft bijvoorbeeld onlangs een ‘EcoLash’-lijn gelanceerd die gebruik maakt van polymelkzuur (PLA), een biologisch afbreekbaar polymeer gemaakt van gefermenteerd maïszetmeel. Hoewel PLA de CO2-voetafdruk met 68% vermindert in vergelijking met PBT (volgens LCA-onderzoeken), heeft het moeite met het vasthouden van krullen; het blijft slechts 5 tot 7 keer dragen, vergeleken met de 10+ van PBT. Op dezelfde manier gebruikt de Britse startup BloomLashes op algen gebaseerde vezels, die binnen 90 dagen biologisch afbreekbaar zijn, maar een gespecialiseerde productie vereisen om broosheid te voorkomen.

2. Gerecycleerde en geüpcyclede materialen

Gerecycled polyester (rPET), afkomstig van plastic flessen, wint aan populariteit vanwege zijn circulaire aantrekkingskracht. De ‘RecycleLash’-collectie van het Koreaanse merk Dashing Diva, gelanceerd in 2024, maakt gebruik van rPET gemengd met kleine hoeveelheden PBT om de elasticiteit van laatstgenoemde na te bootsen. Vroege feedback van klanten benadrukt de verbeterde zachtheid, maar constateert inconsistenties in de vezeldikte. Ondertussen worden geüpcyclede materialen zoals postindustrieel zijdeafval – teruggewonnen uit textielfabrieken – hergebruikt door ambachtelijke merken, hoewel schaalbaarheid een hindernis blijft.

3. Speciaal ontworpen synthetische stoffen

Om prestatieverschillen te overbruggen, ontwikkelen materiaalwetenschapsbedrijven de volgende generatie synthetische stoffen. BASF’s “LashFlex”, een gemodificeerd nylon-6,6, werd in 2023 onthuld met verbeterde flexibiliteit en hittebestendigheid, met als doel PBT te vervangen. Uit tests door het merk Ardell, eigendom van L'Oréal, bleek dat LashFlex het krulbehoud van PBT evenaarde, maar 20% meer kostte om te produceren. Op dezelfde manier heeft het Japanse Toray Industries ‘MicroCurve’ geïntroduceerd, een ultrafijne polyestervezel die irritatie vermindert en zich richt op consumenten met een gevoelige huid.

Uitdagingen aan de horizon

Terwijl de innovatie versnelt, worden alternatieven geconfronteerd met hindernissen. De kosten blijven een primaire barrière: biogebaseerde en synthetische vezels kunnen de productiekosten met 15 tot 40% verhogen, waardoor merken gedwongen worden óf marges te absorberen óf prijsverhogingen door te berekenen aan de consument. Afwegingen op het gebied van prestaties, zoals verminderde duurzaamheid of inconsistente kwaliteit, lopen ook het risico om loyale klanten die gewend zijn aan PBT of zijde te vervreemden. Bovendien dreigt er onzekerheid op het gebied van de regelgeving: de komende cosmeticaverordening van de EU (EG 1223/2009) kan strengere normen voor biologische afbreekbaarheid opleggen, waardoor niet-composteerbare synthetische stoffen mogelijk in 2027 volledig zullen verdwijnen.

Het pad vooruit

De tekortencrisis katalyseert een bredere afrekening: de wimperindustrie, die lange tijd gefocust was op esthetiek, geeft nu prioriteit aan de veerkracht en duurzaamheid van de toeleveringsketen. Merken investeren in dual sourcing (bijvoorbeeld samenwerken met zowel Aziatische als Europese materiaalleveranciers) en verticale integratie (het verwerven van vezelproductiefaciliteiten) om de afhankelijkheid te verminderen. Tegelijkertijd is consumentenvoorlichting van cruciaal belang: onderzoeken door Mintel